تبليغاتX
مال تو ...
مال تو ...

دوستت دارم پس هستم ...


دل نازک

دلت چه نازک شده نازنینم                   چند دونه اشک رو گونه هات میبینم

بازم شب و یه عالمه ستاره                   بازم یه دنیا حرف نیمه کاره

امشب تموم آسمون مال ماست               هر کی بگی تو حسرت فال ماست

امشب چشای من پر از سواله                 نگی منو دوسم داری٬ محاله

امشب باید بگی منو دوس داری              باید پاتو رو غرورت بذاری

بذار که روی تن این زمونه                  عاشقی مون به یادگار بمونه

چشمامو منتظر نذار نگام کن                تا دل طلبکار نشده٬ صدام کن

زل که زدی دست تو رو میخونم             گلایه ی نگفته تو میدونم

راستی کی گفت عاشقی کار دله؟         دل چیکاره ست ٬ چشمای تو خوشگله...

 

                                                                       18آبان 88


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

نوربالا

دیروز همسایه مان

به من گفت: نوربالا میزنی؟!!

خواستم بفهمم یعنی چه

اما او نخواست

...

وقتی نمی خندی

حتی آفتاب آن قدر کسل است

که اگر یک ساعت هم

در چشمان بی رمق اش خیره شوی

پلک نمی زنی

 

وقتی نمیخندی

آفتاب

احتمالا

نوربالا می زند!!


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

سردی نکن

بیخبری از دل من٬ امروز و فردا میکنی

پیش چشات میسوزم و فقط تماشا میکنی

من از پریشونی میگم به جاش تو خنده ات میگیره

میگم نگات یه جوریه  اما تو حاشا میکنی

شب که میاد گم شدنم تو گریه ها  شروع میشه

خواب میبینم میای منو تو گریه پیدا میکنی

دل به دلم بده که من زخمی دست فاصله ام

سردی نکن که  بی هوا  بغض منو وا میکنی

کمی ازعاشقی بگو ٬ بمون  ٬ نرو٬  با موندنت

دلی رو که تنگ توئه قد یه دنیا میکنی

شدی تموم آرزوم ٬ اگر که باورت بشه

خواب پریشون منو لبریز رویا میکنی

 

                                                                                      2  آذر 88


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

آخر قصه

تن تب کرده ی من کویر دلواپسیه                            نمیخوام باور کنم قسمت من بیکسیه

منم و پای پیاده و یه راه بی عبور                            پشت سر،خاطره هام،جلوم یه قلب سوت و کور

فرصت آخرمه ، عاشقیو بهونه کن                           اشک امونم نمیده غصه هامو نشونه کن

خیلی وقته خالی ام ، ازخودم، از خود خودم                تو بگو چطوری شد  ندیده عاشقت  شدم؟

این روزا ، با من ، دلم ، یه کمی بد تا میکنه                 پیش هر کسی منو بدجوری رسوا میکنه

ای خدا پس چی شد این ” آخر قصه“ که میگن؟            کسی اونجا بوده؟ یا فقط از اونجا شنیدن؟

 

                                                                                                           تاریخ:     ۲۵ مهر ۸۸


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

یه روز ...

یه روز میشی مال خودم، من تو میشم، تو من میشی

وقتی که بارون بزنه عاشق خیس شدن میشی

 

یه روز به جای عکس تو، سرت رو سینه ی منه

ابرای دلتنگی میرن، ستاره چشمک میزنه

 

یه روز دلت مثل دلم عاشقی رو بلد میشه

میام و تو کنج دلت اسیر میمونم همیشه

  

یه روز دلت میسوزه که به رنگ شب دراومدم

که فاصله ام تا خلوت جنون شده چند تا قدم

 

یه روز میای، تموم میشه، نم نم بارون چشام

میای و از خدا دیگه به جز تو هیچی نمیخوام

 

یه روز منم یواشکی  تو خواب تو پا میذارم

شعرای بچه گونه مو،  تو رویاهات جا میذارم

 

 

  تاریخ:       7آبان88


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

دیوونه بازی

تموم گلایه هامو که چرا نمیمونی

  رو دیوار شب نوشتم نگو که نمیخونی

 

یه بغل حرف نگفته که شدن مهمون بغض

دل سُر خوردۀ تنگ رفته پی نشون بغض

 

روز من شب، شب من غم، روزگار من سیاه

  خنده توی زندگیم عین رفیق نیمه راه

 

بیخیال دلمی، تنهایی پرواز میکنی

 تا که فهمیدی چقدر عاشقتم، ناز میکنی

 

دوس داری چی بشنوی از دلی که تنگ توئه؟ 

غصه هاش یه کمی تقصیر دل سنگ توئه

 

تو چطور راضی میشی دلم پریشونت بشه؟

 چشمای خجالتیم دزدکی گریونت بشه؟

 

 جا گرفتی توی خلوت شبام ، نمی دونی؟ 

عطر موهات پیچیده توی هوام، نمی دونی؟

 

منم و نوشتن ترانه تو شهر نگات

  که تو باز بگی׃برو! با این دیوونه بازیات !

 

آره ، من دیوونه تم ، عاشقی حاشا نداره 

 واسه غیر از تو ، دلم ، یه ذره هم جا نداره

 

من میخوام دوباره با تو خنده رو یاد بگیرم

 اگه خواستی، زنده باشم، اگه خواستی بمیرم

 

 

                                                                                    تاریخ:    روزی وسط تابستان که

                                                                                                                                             باران می آمد !!


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

سه دوبیتی برای غریبه ی کوچه های دلم

نمی بینی نگاهم را غریبه؟

لب لبریز آهم را غریبه؟

به دنبال گناه خویش هستم

تو می دانی گناهم را غریبه؟

 

 

ببخشید عاشقت کردم،غریبه

اگر آلوده ی دردم،غریبه

زمستان دو دستم رفتنی نیست

ببخشید این همه سردم،غریبه

 

                                                                            روزی که مادرم 

                                                                      برای هزارمین بار گفت:چرا اینهمه سردی؟!

 

 

منم تعبیر رویایت غریبه

منم پایان شبهایت غریبه

تماشا کن جنونم را که این بار

منم طوفان دریایت غریبه

      

 


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

دلم میخواست ...

دلم میخواست همیشه، اشکات برای من بود         چشمای خیس اشکت، رو شونه های من بود

دلم میخواست نگاهت، فقط مال من میشد             تنها صدا تو قلبت ، فقط صدای من بود

دلم میخواست لب تو، لب پر از تب تو               همیشه و همیشه رو گونه های من بود

دلم میخواست عشق بود و فقط من و فقط تو         عاشق شدن قصه ی بی انتهای من بود

دلم میخواست بدونی لبخند رو لب تو                  بهونه ی تموم ترانه های من بود

دلم میخواست تو قلبت، تو قلب مهربونت             فقط یه جا بود و اون همیشه جای من بود

دلم میخواست بدونی فقط تو رو دلم خواست         «دوست دارم همیشه» ورد شبای من بود

 

                                                                                                         تاریخ:  نمیدانم

  به قلم  رضا همایون فر  |

 

لکنت دستهایم

ای رهگذر شبهای بیخوابی

ای شبگرد کوچه های خیال

پیشترها

با گامهای آغشته به سکوتت

                            با تردید

                                 پرسه  می زدی

امشب که لکنت دستهایم را دیدی

                             باز هم تردید... ؟


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

تا اطلاع ثانوی ...

دکون عشق بسته شده ، تا اطلاع ثانوی                   دل از بهار خسته شده ، تا اطلاع ثانوی

حنجره ای که دادمیزد (خدای ما بزرگتره)                فریادش آهسته شده ، تا اطلاع ثانوی

 

هیچکی دل خوش نداره ، تا اطلاع ثانوی                 ازآسمون غم میباره ،تا اطلاع ثانوی   

حتی کبوترا دیگه حال پریدن ندارن                        اینجا آدم کم میاره ،تا اطلاع ثانوی        

 

خود خدا زندونیه، تا اطلاع ثانوی                         به صرف غم ، مهمونیه ، تا اطلاع ثانوی

واسه مترسک تو باغ خدای مهربونمون                  دشمن سخت خونیه ،تا اطلاع ثانوی  

 

هوای عاشقی پسه ، تا اطلاع ثانوی                     کوچه پر از خار و خسه ،تا اطلاع ثانوی 

اما همه خوب میدونیم مترسک میون باغ                  ترسیده از بس بیکسه ، تا اطلاع ثانوی

 

 

                                                      تاریخ :  14 شهریور 88


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

چشمان تو

قصه ی تکراری ام درباره ی چشمان توست

بیقراری هایم از اشاره ی چشمان توست

گم شدم در بی کسی،تنها شدم با خاطره

روح سرگردان من آواره ی چشمان توست

انتظار وبغض و تب،سهم من از این زندگیست

این همه تب کردن از شراره ی چشمان توست

می دویدم بی هدف دنبال شهر آرزو

شهر رویاهای من سیاره ی چشمان توست

زیر باران گریه کردم تا غرورم نشکند

ای دریغا چشم من بیچاره ی چشمان توست

می کشم خط،میشمارم روزها را یک به یک

دفتر دلتنگی ام دیواره ی چشمان توست

 

 

                                                                         تاریخ: احتمالا اسفند 84.اولین روزهای

                                                                                 دلتنگی در دانشگاه.دلتنگی برای ...

  


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

انتظار

 

کاروان کاروان ثانیه گذشته

نزدیک است که بیایی

و من در التهاب تپشهای نا معقول قلبم

که آیا بعد از تلاقی نگاهم با تو

              باز هم نفسهایم جاری می ماند...

به مهربانیت قسم

اگر زنده ماندم

              اگر زنده ماندم...

نه نه نه! چه خیالی!

                 نمی مانم

دل تنگ تحمل حجم حضور تو را ندارد

                                     مهربان!

                                                                                          

                                                                                                       تاریخ: احتمالا آذر ۸۶


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

ناسروده

سالهاست بی اختیار خودکار در دستم می لغزد

سالهاست بی اختیار نامت را می نویسم

سالهست نامت را

پشت شکلک های عجیب پنهان می کنم

                                          پشت خط خطی های مشکوک!!!

نکند کسی بفهمد تو را...

 

تا کی باید صدایم زیر لگدهای بغض له شود؟!

                                             تا کی سکوت...

      من خسته ام

                     باور کن!

 

 

                                                                      تاریخ:   شاید مهر 85   شاید اسفند 86

                                                                                 شاید...        نمی دانم!


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

افسوس

 

 

کوچک دنیایی است

که واژه ای نباشد

تا دیشب را بازت گویم

چه رسد دلم را...

                                                                                                تاریخ:16 شهریور 88

 


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

ناسروده

چو دیوانه ای وحشی

             چه محکم میکوبد سر بر دیوار سینه ام ، دلم

نیستی که ببینی

             چگونه می بارم.

                   گویی مرا برای پشیمانی ساخته اند!!

 

تو بگو

 این زندگی

 به این همه اشک

                          می ارزد؟!!

 

                                                                             تاریخ:   شب امتحان جبر۲  که به جای درس،

                                                                                                         شعرم آمده بود!

 

 


  به قلم  رضا همایون فر  |

 

گلایه

میان این سیاهه های بی قافیه

دنبال چه میگردی؟

درجستجوی کدام التماس نگفته ی منی؟

در اشتیاق شنیدن هق هق کدام گریه ای؟

منتظر کدام ستاره ای

       لرزان فرو افتد از آسمان

                       پیش پای تو؟

تا سکوتت

                   آینه وار بشکند؟

 

                                                                                                 تاریخ: 18 شهریور 88


  به قلم  رضا همایون فر  |

 


برای تنها خاطره ی نگفته ام:

راستش را بخواهی
آرزو داشتم
دل نوشته هایم را بشنوی تا اینکه بخوانی.اما چه میشود کرد...

مطالب وبلاگ قسمتهایی از
نوشته های خودم است.همیشه
باخود میگفتم:
کاش میشد روزی تو بنویسی ومن بخوانم.
فقط بدان،
نوشتن دل میخواهد.

آن هم دل تنگ!!!


 

 

 

 

 

 

RSS 2.0